gdy w słowie do raju ideałem jest prawo nadrzędne tak w poszarpanej modzie między życiem a śmiercią normatyw zmienny żebrze o miłość kiedy rozkwit młodej roślinności oczom uśmiech radości niesie tak liść opada, drzewo urok traci niosąc swój powab ku zachodowi aż do przebudzenia wiosny by do sedna dojść wyzysk nie popłaca gdy w doczesnym życiu pustka króluje ślepego ziarna niczym pusty kapiszon sercem podobny do ślepego naboju...