cmentarze szarością już świecą choć nie jedne bogato przystrojone światło ciemnością mają zaślepione na nie jednych grobach liście gnój przypominają niczym do mnie twoja miłość gdzie nie jedne pomniki się zawalają nie jedni powiedzą to wandale a to tylko zapomnienie co jeszcze dzisiaj trwa niczym dobre dwudziestolecie do miłości mając zapomnienie kiedy tak kochamy bliżej i w przeciwnościach zapominamy o świetle życia i choć od miłości chcemy uciec lecz gdy usta pocałunku pierwszy raz się poczuło namiętność zapomnieć nie można jedynie co się zapomina to człowieka co życie dał...