źródło słodkiej wody bujną zieleń daje w radosnym uśmiechu Niebo blask słoneczny jak zamyślenie ma obraz witrażowy tak serce góruje rozżarzeniem gdzie myśli przestrzenią lecieć by chciały pośród chabru i lila róż co wrzosem pachnie lasu kwiatem nawet gdy teraz przeszywa chłód nadtlenony płomień zawsze ciepło daje lico obsypując płatkami róż po czym do zieleni znów się udaje wiosny powiewem w poranku złocistym