wypłakał się wreszcie na wietrze oczy osuszył drżącą czarownicę z serca wyrzucił bo uśmiech zabrała życie szare sprawiła mglisty dzień dżdżysty w którym humoru brak a on przecież malarz teraz bez udręki złocisty ogień rozpalił promiennym blaskiem choć przed sobą ma fragmenty tego co nie utracił w porę dalej zadowolony sam idzie tańcząc po szeleście muzycznych liści i dzień słonecznego rydwanu na Niebie podziwia...