nie chciałeś wierzyć kiedy mówiłam pokochaj wiatr jak nutkę romantyzmu zanurzając uczucie w blasku słońca dziś wiruje w pogodzie ducha radością szczęścia poranka każdego bo nawet gdy stary z rokiem odszedł młody ojca uprosi by nie burzył miłosci w swoich dźwiękach będzie gwizdał zapach świeży chleba wnosząc jak i kwiatu co najbardziej pachnie niezależnie otuli przed nocą bo wiatr muzyką zawsze kołysze gwiżdżąc w okno też i ciszą jest ku bogini urodzajów z którą niebawem zanurzy się w lawendowej dolinie...