byli z nieludzkiej natury w stalowych pancerzach mieli małpie głowy usta podobne do mrówkojada w dłoniach kleszcze obracali nimi jak mieczami pomrukując ochryple na boki coś leciało jakby po operacji cosik nie wiem? bo do kontrakstu obraz się zaczerwienił jakby ogień wybuchł z dziwnym piskiem żmijowego gniazda gdy oczy szerzej otworzyłam w tym ogniu alabastrowym wyłonił się krzak nieduży bez liści zielonych a pełen owocu czerwonej kaliny trzymającej się kurczowo trzonu dziwny sen,taki jakiś robaczywy i antrakyczny bo uśmiech przyniósł gdzie ta moja dusza lata? że piekła nie boi a wnosi wątek niespotykanego wiersza...