kiedy mrok księżyc rozświetla na niebie milion kwiatów oglądam niczym gęsty witraż w tęczowych kolorach z piękną gwiazdką po środku mieniącą się srebrnozłoto- różowym delikatnym błękitem zanim błyśnie kilka nikłych oczy czaruje serce raduje bursztynową rosą pachnie ziemia i taka cisza i spokój taki nie ma ponurego życia boga piorunów nie słychać świeżością oddycha O! spokoju mój jak ja lubię spać na otwartej przestrzeni witając bóstwo słońca i pocałunek twój...