kiedy atmosfera zapłakana aura deszczem gra zwyczajnie tak Wiatr roztańczony nie jedno drzewo już rozebrał kobierzec kolorowy sobie ścieląc cichutko nucąc - już jesień choć bierną podstawą do innych się jeszcze uśmiecha nasileniem obowiązku do własnego ogniska by w godzinach zmęczenia nadzieję sobie zostawić pośród Sosny i Świerku jako osobisty dodatek do szczęścia pomimo ludzi niezadowolenia w odrębnych drogach życia na miarę swojego istnienia późną jesienią noska utrze nie jednemu człowiekowi i tak zaradnie tak jesiennie bez poczucia winy legitymować się nie musi też wątpliwości nie mam taki żywioł kocham w każdej aurze - kocham Wiatr ...