gdy idę leśnym duktem pod baldachimem złotozielonych brzóz jesienią oddycham skalą jej dźwięków czując ciepło kominka w blasku słońca ogień rozpalający alabastrem cieni chodząc po chruście,trzask gałęzi jest jak niepotrzebne nieszczęście z domniemanej winy odcięcia rąk przetkane wrzosowym pocałunkiem cudownego przetrwania źródła harmonijnego w życiu, co zwie się merytoryką prawdę nie zawsze ukaże na ogień w oczach co było złamaniem słowa ukrytych zamiarów a co wartością krótkowzroczności...