jakiś ty płomienny pełen namiętności i taki cudowny sylwetkowy - kto ja? nie nie ty księżyc wielki jak lustro weneckie jak kula zaczarowana płonie na ziemi i ciężko jemu się podnieść taki opasły w swej purpurze niczym matrona O! zobacz 'Języki' jakie zielone stańmy chwilę zieleni tyle zachód słonecznie płonie wschód księżycowo śle ogień a tu dróżka się wije i kamieni kupa utarte zwyczaje dobrze że niebo światlo śle bez krytycyzmu nie zawsze język jest patetyczny kiedy 'Języki' są na urodę życia...