... w listopadzie...
słońce z diamentem księżyca
czaruje oczy do pięknego uśmiechu
że jedno i drugie chciałoby się chwycić
lecz nikt z nas nie jest takim gigantem
by dłonią sięgnąć dziesiątego piętra
na niebie słońce z księżycem
a od podnuża ziemi drzewa już karłowate
opadłe liście trzeszczą pod stopami
tworząc rozłożysty piankowy dywan
karb swojego przemijania
na uosobienie wiosennego słońca
by szarości nadać ciepłego blasku
rozkwitły kwiaty forsycji świątynią życia
przy nich uśmiechnięte stokrotki
miłości szczęście niosą wiarę z nadzieją
że pomimo aury życie nie przemija...
Data powstania:
23 wyświetleń
