zapłonie niedługo jak złota jesień pod błękitem nieba blask ciepły da za dni parę za godzin kilka czas ujmje żywotność jesieni odejdzie w miejsce przemijania wiatr w przestrzeni gra romantycznie 'w złocistych płomieniach' śpiewa ptak nad mogiłą dusza powita duszę w ciszy świeże kwiaty zapachem wniosą wspomnienie bliskim lampiony barwne mrok rozjśnią 1 Listopada spotkają się twarze widziane rok cały i niewidziane w uśmiechu jedne z łezką w oku drugie miłością serca podążające tęsknotą i wiarą... ...też kiedyś tam się przeniesiemy z cichym szeptem dołączymy do nich aż wzejdzie nam słońce i raj oczekiwany od Pana może albo morze? 2011-10-28