po zaprzeczeniu kwalifikacji pożądanego rezultatu zasadom przysięgi Hipokratesa wychodzi na łąki odetchnąć z miłoscią podziwia błękit nieba na którym złoto słońca ma diament księżycowy i wiatr tańczący z drzewani dzikiego sadu teraz majem ma soczystość traw wybujałą i upojną na uśmiech u stóp kwiaty polne niczym tęczę rozkołysaną morską falą w grających świerszczach dzwoneczkami ptaki fruwające motylki kolorowe aż chce się tańczyć spojrzeniem płynąć pod sam horyzont unikając murów jeśli człowiek myśli rozumuje jest świadomy swoich czynów by służyć ludziom a nie korupcji...