choć noc jeszcze chłodna ziemię przymarza zima się już kończy słońce dniem roztopy wysusza pod Królewskim błękitem słońce z księżycem się wita niczym dalecy przyjaciele wiatr im od obłoków drogę toruje już jesteśmy na przedwiośniu przebiśniegi dzwoneczkami dzwonią ptasie szczygiełki radośnie śpiewają młode sarenki po łące wesoło brykają zima już odchodzi to jest jej koniec kocie baźki już otwierają białe języczki zielono-żółte wystawiają swój marcowy bez płatków kwiatostan w lutym pachnie już wiosną nowym narodzeniem nade mną dzikie kaczki lotem oczy czarują w słońcu i wiatr się robi cieplejszy co jesienią rozsiał niebawem rozkwitnie...