każdy ma ciało niczym skórę na każdą aurę pogody ma aksamitny ubioru kwiat z czasem pomarszczony każdy ma ciało do miłości stworzone lub politowania nietuzinkowej złości w którym brak radości każdy ma ciało co pięknością tryska na wszelaką pomyślność i ciało co piekłem złupia kiedy wina jak rak parzy jak w ciele iści się mowa tak ścieli się guściany gest olśniewający i eteryczny niczym na język słowa; chciałoby się chciało orzeźwiające ciało lecz to Słowo jest za drogie na ten cudowny dar kochania...