las się zieleni,las płonie jak serce gdy do niego wchodzi Wiatr choć wieje,zaraz cichnie niebo uśmiech słońca niesie złote brzozy niczym duszki mienią się gwiazdeczkami cis w czerwieni udekorowany płonie świętem Bożonarodzeniowym liście lecą do stóp kleją drzewa w kałuży przeglądają i te złote jak w negliżu mgłą zachodzą niczym lustro jak las podobny do człowieka tak rozkwit ma i negliż też myśl sama się nasuwa 'od negliżu się rodzimy w negliżu odchodzimy' zostawiając po sosbie rumieniec...