wieczór cudowny złota gwiazda świeci jak nasze oczy zapatrzone w siebie grudniowa aura sprzyja ciała miłością przepełnia i chłodu się nie czuje jedynie serca namiętność duszy iść tak przed siebie można patrząc na drzewa nagie w cudownym powiewie wiatru czuć zapach wiosny jesienią najpiekniejszy pocałunek cudownie tak kiedy na czarnym niebie rzuca się srebro gwiazd co tajemnicą nie jest to dzieło złota słońcu równe jedynie pomniejszone o dwa tysiące świetlnych lat też wdzięk jaśnieje nocą niczym księżyca blask jest diamentem dnia...