Powoli zamykam stesknione oczy, by wymazać przestrzeń codzienności. Zacząć budować wspomnienia na nowo, wyzwolić się samotności. Pragnąc pozbierać okruchy fortuny rozbite na tysiące szkieł, które ostre są jak naprężałe struny i kaleczą ciało gdy ująć się je chce. Chciwie chwytając aromy powietrza, nie mogąc złapać tchu, pozbierać mysli na nowo i pogrążyć się w czarach snu. Znów otworzyć zmorzone oczy by patrzeć przez pryzmat nieograniczonej swobody, spostrzegać jak się rzeczywistość toczy i obserwować optymistyczną emisję życiowej pogody.