Byli samotni wędrowali przez świat jak dwa małe pióra unoszone przez wiatr nie mieli celu w życiu kierował nimi los z prośbami ku górze wznosili swój głos krzyczeli lecz krzyk rozpraszał wiatr walczyli o życie przegrali swój czas nadziei ich przygasł blask marzyli o sobie lecz uczuć nadszedł kres ich przeznaczenia różniły się modlili się szczerze nie doznali łask w koło siebie słyszeli przenikliwy wrzask byli jak dwie polówki jabłka co się nie zejdą jak dwa pomnienie jak gwiazdy co nigdy nie wzejda