(róbmy cegły z ludzi, wybudujmy śmieszny dom. dom który miałby duszę.) to zabawne - ci wszyscy ludzie którzy nas mijają, popatrz, oni ciągle myślą że dążymy do jakiegoś głębszego celu. ciemne miasto, migające latarnie i przeszywający zapach podziurawionych chodników. znów nieudolnie przechodzimy przez ulicę. kolejny raz, nagle, goni nas samochód, ponownie zapada chwila społecznej nieważkości: głowę przyjemnie wypełnia Rocket man i wiara, że nie mamy przecież nic. bez perspektyw, bez radości - niech nas goni, niech przegoni. nadszedł czas, by wreszcie ulec genom?