Ogrom złotych punktów na czarnej planszy. Widok tak zwykły a wiele wspanialszy od myśli zachodu, niezmienny i stały. Złożony z ogromnej, bezkształtnej, złej mary. Bo gdy zachodzi największa gwiazda i rośnie majestat pustego gniazda. Człowiek żałuje że jego tam nie ma. Tam. Nad przepaścią Bożego Stworzenia. Gdy w centrum trwa ziemia.