wykluł się pod ziemią
robak pokraczny - z brudu i nędzy
zdarzyło się: nikt go nie zdeptał

i pełznie ku górze -
nie, twoje oko zawistne,
zwierciadło krzywe -
kroczy dumnie, stale,
poza zasięgiem twych pazurów

piękno... tak, piękno,
już dawno głowę twą depcząc
posłało cię na dno

patrzysz bezsilny jak się spełnia
widząc gdzie zmierza:
wnet obudzisz się robakiem,
niezbrojny, by skorupę twardą przebić
i wyjść... wypełznąć...

-- **--

czemu nie mam skrzydeł,
by wzlecieć tam i w ziemię znów wgnieść

czemu sił nie starcza,
by kroku dorównać i walkę stoczyć

--**--

gdyby przyszła godzina,
z własnego ciała balast uczynię
byś o dno piekieł roztrzaskał sobie głowę