Kocham Anioła w białym dresie I to co ze sobą niesie Kalejdoskopem wrażeń mnie raczy Naprawdę wiele dla mnie znaczy Bielą swego dresu mnie zniewolił Mą duszę biedną wyzwolił Wyrywając z swych trzewi znaki drogowe On wskazał mi drogę Wskazał mi drogę Emocjami mymi swem białym dresem szasta Choć wierzę, że to nie pederasta Siłą swego intelektu Zahacza O mej wrażliwości spektrum Tęczowych wspomnień barwy przenikające W oddźwiękach mej pamięci przemijające Lecz pamiętam wciąż jego anielskie ciało Niczem pomnik ze spiżu się ostało I patrząc na Niego krzyczę mało mało mało