Wieża

Na piasku postawiona
Wątła wieża płacze
Krucha i cicha
We wiosennym gaju

Ciężkie kamienie postanowień
Ostre, ceglane musisz
Na kruchych nóżkach spoczywa
Z wątłych przegranych marzeń

Tak już dłużej być nie może
Przecież dobrze o tym wiesz
Jeszcze jedno twarde słowo
Nie utrzyma wieża się

Padnie krucha, zapomniana
W czarną ziemię na kolana
Taka jest historia wieży
Taka i historia świata.