Wino

Chodźcie ze mną moi mili tam gdzie starzy wino pili jeden wypił cztery szklany drugi już jest bardzo schlany młodzież patrzy się na wszystko myśli: "zróbmy widowisko" Bierze każdy po szklanicy Pije raźno bez różnicy Teraz nikt już się nie pyta Czy to chłopak czy dziewczyna. Teraz chłopcom wszystko jedno Teraz widzisz bracie sedno! Teraz chłopie bierze chłopie Leży jakiś jak w okopie Słyszę krzyki "gracja ważna! Już nie ważna orientacja!" Ja nie pije ani łyka, bo mnie brak ogłady wzdryga. Dziewczę rzuca śmiało pana i do pani spieszy schlana. Ktoś pod stołem głośno chrapie, Wino leje się bez miary! Co mam zrobić? Wypić z czary?! Ktoś mnie prosi, ja udaje ze tez pije bardzo "ładnie". Mam ochotę już wychodzić...aż to! drzwi zamknięte! cóż mam robić? ludzka ciżba się już zbiera...teraz orgia prawie pewna. jak mam uciec? Dam wam słowo…zrobiło się nie wesoło... wzięłam czarę w ręce śmiało, wzięłam kilka łyków żwawo. Trunek to był wyjątkowy. Elegancją przesycony. Francją mi tu zaleciało, więc napiłam się go śmiało. dziwne rzeczy...smakowało. w głowie szumi, śmiać się chciało. straciłam równowagę, przewróciłam się na ławę, stoczyłam się na podłogę i zasnęłam w tym bezładzie czyniąc siniak na swym "zadzie". Pamiętajcie moi mili wino mąci stałość chwili, chodź ja sens zmąciłam wiersza, nie żałuję...tylko zwężam nie pij dużo człeku młody, bo na starość, kiedy wszystko traci trwałość wino tylko pozostaje...jeśli przeje się za młodu zbraknie ci już tego tworu.