Patrzę.

Patrzę przez okno. Widzę niebo. Patrzę na jedną z gwiazd. Być może ty tak samo jak ja patrzysz teraz na nią. I mimo że jesteś w innym miejscu i o innym czasie. Ona nas łączy. A gdy przeniosę wzrok widzę światło lamp, które za kilka godzin zgasnął i wstanie nowy dzień. I powróci cierpienie i ból że jest kolejny dzień. Bez ciebie. Powróci oczekiwanie na noc gdy możemy być przez chwilę razem. Mimo że jesteś daleko widzę twoje oczy i słyszę twój śmiech. Kładę ręce na swe ramiona i czuje twoje ciepło. Zdaje mi się że przytulasz mnie i szepczesz do ucha "Kocham Cię Nad Życie". Tylko że scenariusz jest całkiem inny i powtarza się codziennie. I tak bez końca. Być może kiedyś ból i cierpienie znajdzie swoją granicę. Boję się jednego. Że granica jest obok ciebie.