spójrz
na stole
leży czerwone
pudełko a w nim (powiedzieli) dwa
kluczyki pobrzmiewające wolnością

wszystko byłoby proste gdyby nie fakt że
odkąd byłaś we mnie ja w tobie a nie w po środku
pulsowało nas i nigdy nie było nam dane
wniknąć głębiej niż do granic nieznanego wnętrza

nie umieraj zdjąłem z niego kokardę
niech ktoś odważy się powiedzieć że
nie jest twarzowa!

-pamiętasz o dzisiejszym zakładzie?
-pogrzebowym?
-musimy być!