W twórczym zapędzie, w przekorze konwenansów,
W popędzie - bierności, wierności romansów

rodzi się świat na nowo...

Ktoś dotknął klamki, chłopiec znalazł procę,
Sztywny palec korupcji, głaz wojny, dni - nocy

i w czerni Ci kolorowo...

Wprost mówisz zagadką, krew kroisz w krawacie,
Hasłami z encyklopedii nonsensów, zabawiasz tańczące postacie

słuchają...wciąż śmiejąc się

A później dziękują Ci za to, że zmieniasz strukturę atomu,
żegnając kondukt przyjaciół, powracasz do widma domu

i po omacku szukasz łóżka

Ach! cudowny przedmiocie, na Tobie się wszystko odbywa,
Narodzin, miłość i śmierci - pościeli aksamit przykrywa.
Twoje "stalowe" nogi, są zespolone ze światem,
Na Tobie śpią losy ludzkie, nie liczysz też na zapłatę.

Ja zmieniam Twoją strukturę - Ty się przede mną otwierasz,
Schowałem skrzętnie w Twym wnętrzu całego siebie, a teraz
układam się do snu...