plecami na krzyż się układasz
cicho! myślisz krzycząc
wnoście już te dania

przykry Ty kołderką agonii
nucisz (w) ostatnią niedzielę

przepraszając księdza za (k) łopot
komuni(kacyjny) bezdziąśla
wchłaniając nieprzytomnie
wszystkich oczekujących toastu

paraliż zastygł jarzynowo w kąciku ust
ciebie za siebie przepraszał
śpiesząc do tańca

kilkanaście lat zabawy w chowanego
szukałaś ja ciebie przy kryłem
dziecięcymi dłońmi
styg(ł) mat ów

po szłaś jak nie wiem (po) co
teraz mogę tylko tworzyć
piękno nietrwałe
jak wizje i bajki robotów
realnie niemożliwe
a jednak

klepsydra
i chłodny płomyk