Uchwyciła w dłoni, napełniła krystalicznym nastrojem,
dodała mroźną kostkę wspomnień
i cytrynową cierpkość.
Zamieszała czasem, odstawiła
przyglądając się przenikaniu składników.

Rano spojrzała w lustro. Stała pusta
i cicha.
Tabula rasa.