byłem w twojej głowie bardzo niespokojnej poszukując twych myśli by zrozumieć... znalazłem tam krzew bardzo pięknych fraszek mówiących o miłości jednak to nie to byłem w twoich wspomnieniach perfekcyjnie zamaskowanych nie wystarczały mi wyuczone historyjki znalazłem sztuczne łzy w tych samych beznamiętnych opowiadaniach idealnie opracowanych jak tresujesz emocje? byłem w twoich myślach chaotycznie rozmieszczonych pomogę ci je ułożyć ale dlaczego krzyczysz myslami? kazałaś mi tam posadzic krzewy czerwone zostawic po sobie ślad zaraz po tym wręczyłem ci list byłem też w twoich oczach czysto błękitnych od łez by patrzeć twoją perspektywą wiecznie nieszczęśliwego człowieka zrozumiałem w końcu co to za uczucie patrzeć przez tańczące emocje energicznie o siebie ocierające teraz, kiedy tu stoję łudzę się, że usłyszysz, jak cię wołam zgubnym uczuciem pragnącym ujrzeć światło dzienne wtedy, kiedy cię obserwowałem zerwałaś z ogrodu różę rozebrałaś z płatków i oddałaś wiatru następnie odeszłaś...