Przejdź do treści
Czytanie

Wieśniak i baba (1-2)

Wieśniak idąc poprzez pola zobaczył kobietę.
Uznał, że to przeznaczenie gdyż trzymał sztachetę.
Podbiegł szybko, rąbnął w plecy. Raz, drugi i trzeci.
I oznajmił jej w swej łasce: "Urodzisz mi dzieci".

Leżąc chciała coś powiedzieć - lecz zrezygnowała.
Doświadczona widać była. I za to jej chwała.
Wieśniak z góry nań popatrzył, ślinę w oset splunął.
To początek tej historii - Amor z nieba sfrunął.
38 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.