Mówiłeś, że światło pozostanie. W innej postaci, jaśniejsze drganie. Tak przekonany mnie zapewniałeś, Tak dbałeś o mnie, ze mną płakałeś. I ten dotyk balu nieobliczalnego, To uderzenie, ten ból kiera mego. I twoje blaski tańczące w mroku, I twoje usta nawilżone od roku. I ten rój os niżej, pod nami. I królowa, zawistna pani. Moja kara, dla ciebie przestroga. Wspólna ucieczka, szczęśliwa droga. Żar naszych serc rozpalił ciała. Miłość, dotyk, słowa – goi się rana. I oddźwięk pytań nurtujących mnie od rana. I obietnica wspólnego śniadania. I dotknięcie policzka twą delikatną ręką. Teraz już błyski pod moja powieką. Pospieszne oddechy, zdania nieskładne. Pieczęć na liście, adresat nie zaśnie. Iskry w oczach, pragnienie nagłe. Spełnienie w sercu, me myśli na dnie. A teraz patrzę wzdłuż horyzontu. Nie widzę gór, morza, potoku. Stoję w ciszy patrzę na Słońce. Nie mogę się ruszyć, samotna na łące.