Przejdź do treści
Czytanie

Monolog do kobiety pośród wszystkiego...

Gdzie się ukyłaś, moja luba
Pośród tych drzew karłowatych?
Przemów do mnie swoim głosem anioła,
nie bądź dla mnie, jedyna, cierpieniem,
tylko wiecznym, spragniony, natchnieniem

Uwielbiam Cię jak pszczoły miód, ryby wodę,
A Ty mi na to jedno słowo: odejdź!
Nie mogę odejść od Ciebie tak po prostu,
Najpierw spróbuję dotknąć Cię, tam, w środku

Powiedz, że mnie kochasz, przyznaj, że mnie pragniesz,
A będę przy Tobie przez całe dnie moje marne,
Które wypełnione bez Ciebie,
sprawiają mi ból nieopisany.

To uczucie kłuje moje serce, przebija je
a ja raz umieram i znowu powracam,
aby przekazać przemyślenia te,
te myśli są miłością przepełnione
a Ty, kolejny czas, odrzucasz je na stronę

Dlatego nic tutaj z mojego ciała na ziemi
Idę samotnie marzyć, póki Ty tego nie zmienisz
32 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.