nie w każdym bije spokojne serce. Lekko ma ten, ów pod górę. Temu pod nogi ścielą kobierce, tamten zmaga się z murem. Przez ciemne szyby tej limuzyny co tnie niczym pocisk powietrze nie słychać z głodu łykanej śliny biedaka w dziurawym swetrze. Czy zauważyć zechcesz człowieka ty, co masz dom, a w nim wannę. Wstydzi się prosić ale wciąż czeka na dar jak na z nieba mannę. Dlatego, że biedny i pogardzany, darując mu bochen chleba na chwilę leczysz mu duszy rany, a sobie przychylasz nieba.