Dzisiaj w parku zobaczyłam
wiewiórkę - lecz jej nie schwyciłam.
Tak zwinnie po drzewach skakała
na trawie na tylnych łapkach stawała.

Taka piękna i ruda,
że patrząc na nią zapomniałam - co to nuda.

Tą zwinnością przypominała moje dziecięce lata,
gdzie spodnie przykrywała łata,
bo sama z drzewa na drzewo skakałam,
i pomyślałam, że nieocenione są młode lata!