Na krawędzi stoję balansując w przód i w tył popychany ręką niepewności. Przede mną pustka bezdenna obiecuje spokój wieczny ciepła, cicha i bezpieczna. Pół kroku w tył. Ból, cierpienie, samotność Dobrze, że zielony dym jeszcze nie wywietrzał podsycany rudą czarodziejką. Krok do przodu. Nicość, pustka, wybawienie. Prę do przodu. Już prawie się udało... Ręka niepewności panuje nad sytuacją ... i te oczy Twoje... Łapie mnie w ostatniej chwili. Ustawia równo na krawędzi. I znów chybocząc, stoję. Czekam na ostateczny impuls, który zabije niepewność