W moich oczach przegląda się szklane słońce motyle tak kolorowe że aż wyuzdane odtańczyły ostatni taniec przed smiercią W glorii przeminą na zielonej trawie W bezwzględnie podeptanych snach wciąż jeszcze krzyczą słowami utkanymi z puchu i ołowiu w nieruchomych źrenicach odbija się wrzechświat Nic nie jest wieczne I nic nigdy nie było prawdą.