Na brudnobiałej pustej ścianie bezbarwny motyl trzepocząc prawie niedostrzegalnie prześwitującymi skrzydłami kończy swój żywot przysiadając na pustym miejscu byłego gwoździa trzymającego swoimi czasy spróchniałe drewno przemalowanej na złoto ramki mlecznożółtej fotografii rodzinnej z anonimowymi dłońmi i martwymi oczyma patrzącymi w stronę zepsutego obiektywu i drgającej, niesprawnej i nieopanowanej ręki fotografa umierającego na alzheimera.