DROGA MAGDALENO Odkąd dusza twa złota czysta jak brylanT przeszła na drugą stronę życia me serce ubolewa tęsknoty łzami się zalewa Odkąd jedno dobro znikło część mnie oderwała się straciłem połówkę siebie straciłem połówkę ciebie Do wnętrza duszy twej Magdaleno śmierć zajrzała porwała co najbardziej kochałem co najbardziej szanowalem Już nie będzie wspólnych kolacji już skowronki nie będom śpiewać tak dźwięcznie jak zawsze kiedy nasze usta na drodze pocałunku spotykały się Koniec nas kiedyś na polu wieczności spotkamy się zatańczymy razem kiedy księrzyc budzić się będzie kiedy noc do życia powracać będzie