Wściekły z wypiekami na twarzy. Rzęzi w śród kłączy roślin. Pod huśtawką zgubiony kapeć babci. Nie daleko w pobliżu pies zawodzi. Czując ich oddech miękki. Rozpościerają się młode ramiona. Kochankowie zawsze są młodzi. Muzykant dogrywa im z radia. Rozpostarte okna kamienic. Ludzie wątli biegają do tyłu. Lecz tylko młoda dama. Nie przejmuje się tym. Czas jakby w bezruchu zastygł. Penetruje starość i śmierć. Głoszone hasła niegdyś ważne. Obecnie już nie aktualne.