Wróciłam, siedzę deszcz mnie zmywa Widzę te krzywe linie, jak długo wytrzyma Bordo głebia kremowe koryto wypełnia Zmywa to co widoczne być miało Skrywane boleści wody odkrywają Krople niczym łzy nocy przedniej Odkrywają mrok duszy uśmiechniętej Odstępy między płaczem świata Na sklepieniu jasna wita poświata Do uszu przestaje grać smutna melodia Czyż to już koniec deszczu nadciąga Płachtę czerwoną pod nogi rzuciłam Serce me choć na chwilę ukojiłam Ni stąd ni zowąd światło błyska Ogromny huk lecz dziewczyna ucichła Ona obiecała... lecz w swej przysiędze nie wytrwałam