Przejdź do treści
Czytanie

Przepraszam Ojcze

krzyk wydarty z głębi serca
utopiony w butelce czasu
dryfuje po falach monotonii
poszukując blasku jutra

trwając w szybkim bezruchu
biegnę po zbawienie swe
ulatuje ze mnie wiara
w to co nieistotne

droga kręta jak życie
pada mi do stóp
z rozpaczy padam na piach
i wydaje ostatnie tchnienie

uleciał ze mnie dar
który dałeś mi Ojcze
zmarnowałem Go
gdyż nie potrafiłem z niego korzystać


41 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.