Ktoś do mnie zadzwonił, "Masz pięć minut, aby tutaj przyjść." Fala ciepła przeszyła moje ciało i zaczęłam się trzęś. Stres wziął nade mną górę. Zrobiłam pierwszy krok. Salon. Pokój najmroczniejszy z najboleśniejszymi rozmowami. Słowa które wypowiadali uderzyły moje uszy jak pocisk. Łzy zaczęły lecieć z moich oczu... Boli mnie ze oni nigdy się nie dowiedzą jak ich słowa mnie ranią, jak mnie łamią, jak mnie zabijają. Mam wrażenie ze słowo „miłość rodzicielska” zgubiło swoje znaczenie i nie istnieje. Czy będę kiedyś dla nich wystarczająco dobra? Czy kiedyś poczuje miłość rodzicielską?