Przezroczysta jak blada poświata ranka. Ulotna niczym kropla letniego deszczu. Taka sama, jak co dnia. Twarz zakryta drżącymi rękoma. Uciekające spojrzenie, wstyd pokazać prawdę. Majaczący obraz, fałszywe fale. Tak łatwo oszukać. Wystraszone oczy, znowu wzywają pomocy... Nie słyszą. Związane ciało, zatrzymane ruchy. Miliony świateł, nie dojrzą głębin. Ukryte w połaci duszy bijące serce. Nadal kocha, nadal wierzy... Nie widzą.