W małym domku pod lasem mieszkała dziewczynka- Zuzia. Uśmiech nie schodził z jej twarzy. Kochała to co zwyczajne i proste. Mówili, że tam gdzie się pojawi świat staje się piękniejszy. Sąsiadem Zuzi był Pan Sam... tak go nazwała. Bogaty, bardzo bogaty samotnik, który nie widział nic oprócz czubka swojego nosa i licznych zer na koncie. Smutnego sąsiada nie cieszyły kwiaty ani wyśpiewujące pod oknem ptaki. Tylko bogactwo dawało mu chwile szczęścia. Pewnego dnia Zuzia stanęła przed drzwiami sąsiada z cukierkiem. To dla Pana- powiedziała i wyciagneła otwartą dłoń. Tak było codziennie. Samotny okazał ździwienie. Po co mi głupie cukierki? Rozdawaj je biednym! Pan jest największym biedakiem, bo ma Pan tylko bogactwo. Odszedł smutny... A TY? Czy też masz tylko bogactwo?