uśpij codzienność pozwól odejść zapisanej kartce dnia odpocznij będziemy czytać wiersze zbierzemy marzenia samotną wiarę podarte miłości wciąż nie do pary przygarniemy i nakarmimy głodne prawdy sumienie pocieszymy się Szymborską księdzem Twardowskim otrzemy łzy zaśniemy w ramionach Poświatowskiej nikt nie obudzi naszego szczęścia