w dłoniach próbowałam zatrzymać resztki dnia na próżno wyrwał się jak ćma chowająca skrzydła przed oczami płomienia odszedł z księżycem pod rękę cisza wyraźniejsza niż bicie serca kołysze mnie do snu czas odpocząć życie utopione w mroku zwiędło na chwilę amen