zanim pocieszę matkę zmartwioną muszę patrzeć na stół obojętnie na którym leży bezosobowo kiedyś ktoś dziś przywieziony biernie jakie było twe ostatnie zdanie czy przypuszczałeś że z twego ciała na buty młodych nieobeznanych struga tłuszczu będzie spływała a my żądni wiedzy nieobyci w fachu czekamy by rozciąć stwardniałą powłokę drżącymi skalpelami w ponurym strachu i przerwać skrępowanie sali milczącej