Kim właściwie jesteśmy dla świata, dla siebie??

Krocząc po padole ziemi,

nie zważamy, że ranimy stopy o ciernie

dając upust swojemu bólowi...



Nie wypowiedziawszy ani jednego słowa,

kroczymy wciąż tą samą ścieżką-

ścieżką obłudy...



Pycha w naszych ciałach

rozrywa resztki człowieczeństwa,

a dusza już dawno zapomniana,

wyrywa się uparcie, pragnąc odrobiny dobroci...



Czym jest dobroć, skoro podążając ślepo z losem,

boimy zatrzymać się na chwilę

i choć raz spojrzeć sobie samemu w oczy?



Boimy się wszystkiego, co niesie prawdę

o nas samych, w istocie jesteśmy tchórzami,

serca mamy poranione...



A dusza, ona wciąż jest- nigdy nie odejdzie

...chyba, że stracimy poczucie

KIM NAPRAWDĘ JESTEŚMY